OPEN MONUMENTENDAG ROTTERDAM, 12-09-2026.

Vele iconische gebouwen in de stad Rotterdam openen hun deuren voor bezoekers. Het is ondoenlijk om op één dag alle gebouwen te bezoeken, dus Leitje en ik kiezen ervoor om een wandeling te maken door historisch Delfshaven met de prachtige oude panden in dit historische gedeelte dat niet door de bombardementen van de Tweede Wereldoorlog is verwoest.

We vangen onze wandelroute aan bij het Marconiplein ("Macaroniplein" op zijn Rotterdams), waar het Dakpark bovenop de Winkelgalerijboulevard XL begint.

Vlakbij het Marconiplein zien we een imposant kunstwerk dat een Vos voorstelt:

Dit gedeelte van de wijk waar de Vos deel van uitmaakt, heeft 'verbinding' als leidraad. Verbinding van culturen, leefsfeer en de verschillende achtergrond van haar inwoners.

Direct vanuit het metrostation ziet men aan het begin van het Dakpark de nieuwe, pistachekleurige woontoren oprijzen dat thans nog in aanbouw is. Het gebouw is bijna klaar. Het wooncomplex is voornamelijk bestemd voor sociale huur. 

Vanaf het Dakpark zijn de Marconitorens en het nieuwe, bijna klaar zijnde, wooncomplex goed te zien.

De groenstrook boven de XL winkels vanaf het Marconiplein naar Delfshaven is een oase van grasweiden met struiken en bomen als border. Al valt het mij op dat de hete, droge zomer best wel veel schade toegebracht heeft aan de struiken. Overal staan banken - een heerlijke plek om te flaneren en te relaxen of te barbecuen.

Het is inmiddels al half september - een beetje herfstig - met af en toe een nog prachtig bloem in vol ornaat.

Aan onze rechterhand zien we het gebouw van HAKO (een bedrijf/pakhuis om goederen aan de man te brengen voor een redelijk betaalbare prijs). Dit gebouw is op deze Open Monumentendag te bezichtigen, maar wij willen graag in Delfshaven óók nog veel punten bezichtigen en wij vrezen dat wij tijd tekort zouden komen. We bewaren HAKO dus voor het volgend jaar en nu maar fingers crossed dat dit gebouw volgend jaar ook weer op de Open Monumentendag te bezichtigen is!

Halverwege het Dakpark staat een grote kas. Daarin is een horeca onderneming gevestigd. Rondom de kas is een moestuin met een prieel waar druivenstruiken wat schaduw geven.

Je ziet hier de kas, de Marconitorens en het HAKO gebouw allemaal tesamen.

Op het informatietableau staat wat achtergrondinformatie over het Dakpark.

Meteen na de kas zie je aan het einde van het Dakpark in de verte al de toren van Diepeveen opdoemen.

Het Diepeveenpand is het eerste gebouw dat wij vandaag in het kader van de Open Monumentendag bezoeken. Het gebouw in kubistisch-expressionistische stijl is in 1929/1930 door architect Willem Kromhout ontworpen in opdracht van Handelmaatschappij W.B. Diepeveen & Co. Het bedrijf bestond al sinds 1903 als oliehandel en breidde zich uit naar de handel in staal en buizen naar Groot-Brittannië. 

Diepeveen fuseerde zich ver na 1930 met een ander bedrijf en vestigde zich elders in de stad. Lange tijd stond het pand leeg. Er vonden een aantal restauranties plaats aan de buitenkant, maar binnen breidde de verwaarlozing zich uit 

totdat recentelijk Stadsherstel Rotterdam zich ging beijveren voor een totaalherstel van het iconische gebouw. Jonge architecten zijn bezig met met plannen maken voor een remake. Het hele gebouw wordt stevig onder handen genomen, want er moet veel gebeuren. Men probeert de oorspronkelijke structuur zoveel mogelijk aan te houden. De toren zal behouden worden, want dat was in de jaren 29/30 van de twintigste eeuw een trouvaille: een toren als RECLAMEZUIL! Dat was in die tijd echt helemaal nieuw.

Dat het gebouw grondig moet worden gerestaureerd, zie je als je er rondloopt: het kantoorgedeelte en het opslaggedeelte vertonen scheuren, de indeling is onhandig en er zijn zowel buiten als binnen roestplekken. Eén van de bezoekers van ons groepje bij de rondleiding is even via de uiterst smalle, onhandig trap helemaal naar boven geklommen. Bij terugkomst vertelt hij veel scheuren in de muren te hebben gezien, maar het uitzicht boven is mooi!

Als je die meneer op de foto hieronder ziet bij de ingang van het gebouw, dan zie je hoe hoog en imposant het gebouw met de toren is!

Eén van de oude, verroeste lampen aan de buitenmuur en de oude takelhefboom.

Na de rondleiding door het Diepeveengebouw lopen Leitje en ik via de Spanjaardstraat de wijk Delfshaven binnen.

Eén van de rompmolens in Delfshaven.

De Mouterbrug. Leitje en ik gaan hem over en genieten van het uitzicht midden op de brug.

We zien de molen De Destilleerkachel.

Aan de voet van de Mouterbrug staat een electriciteitshuisje van Stedin. Normaal gesproken zijn die huisjes oerlelijk. Maar deze niet!

We staan aan de andere kant van de Mouterbrug en kijken even terug op de brug zelf en op de molenromp waar we net langs gekomen zijn.

We lopen door langs de Voorhaven en zien prachtige zeilschepen.

Op de foto boven het Henkesgebouw, waar vroeger de jeneverstokerij van Henkes gevestigd was. Henkes heeft het gebouw verkocht aan de gemeente Rotterdam en het gebouw doet nu dienst als museum, winkelruimte en horeca.

Het schip met de naam Rien sans Dieu (Niets zonder God).

Het pand De Dubbelde Palmboom. Het informatiebordje geeft summier de geschiedenis aan. Wat er niet bij staat, is dat het gebouw een tijdlang dienst heeft gedaan als museum en dat het nu gebruikt wordt als . . . . . . . .  gokhal.

We gaan de brug over en middenop hebben we een adembenemend uitzicht over historisch Delfshaven met molen De Destilleerkachel in de verte.

Aan de overkant staan mooie geveltjes panden: Rust Roest.

We lopen terug naar de Voorstraat waar we vandaan kwamen en zien de Pelgrimsvaderkerk. Van hieruit vertrokken de Pelgrimvaders naar Amerika waar ze hoopten een nieuw leven op te bouwen met godsdienstvrijheid.

Leitje en ik gaan naar binnen.

Wat een prachtige ramen! Wat een mooie kroonluchters! Wat een mooi orgel! Het is een Bätzorgel uit 1855. En hoe bijzonder zijn de klokken (één ervan is uit 1464).

Lange tijd geleden ben ik een keertje met mijn ouders naar een kamermuziekuitvoering in deze kerk geweest. De werldbekende violist Jaap van Zweden speelde en dirigeerde de Vier Jaargetijden van Vivaldi. Prachtig concert in deze mooie, intieme sfeer!

Leitje en ik gaan even bij de buurman naar binnen, stadsbrouwerij de Pelgrim, een pand uit 1580.  Het was aanvankelijk het stadhuis van Delfshaven, toen nog een aparte gemeente. Daarna kwam er een scoutingvereniging in en weer later een politiebureau. Nu is het een bierbrouwerij met horeca gelegenheid. Je kunt er bier proeven, maar ook gewoon lunchen. Bijzonder is het feit dat de gerechten met bier worden klaargemaakt. 

Leitje en ik zijn moe geworden! We gaan lunchen bij café De Oude Sluis en bemachtigen een prachtig plaatsje buiten op het terras bovenop de Oude Sluis.

Dit is toch echt een waar feest om zo'n prachtig uitzicht te hebben vanaf je eetplekje!

De koffie wordt gebracht!

En daarna een '12 uurtje': een huisgemaakte crêmige tomatensoep, een broodje met boter, een frisse salade, een kroketje met mosterd en een stukje quiche.

Leitje en ik hebben gesmikkeld!

De lunchplek heeft een mooi gedicht van Menno Smit op één van de muren! (foto hier boven).

Na de lunch gaan we tot slot nog even naar het Zakkendragershuisje. We zien het al vanaf onze lunchplek.

Binnen is een mooie tegel:

We lopen wat rond en merken dat een groepje artiesten zich klaarmaakt om een voorstelling te geven. Wij vragen of wij mogen blijven zitten en dat werd direct heel positief beantwoord. Andere bezoekers komen ook binnen en nemen plaats op de stoeltjes naast en achter mij. 

En weldra beging de voorstelling van toneelgroep Drijfzand. De theatermakers oefenen in het gebouw en geven er optredens, zoals vandaag. 

De voorstelling is een beetje cabaretachtig in Belle Epoque sfeer met af en toe een tikje pikant detail. Er wordt gezongen en er wordt piano en accordeon gespeeld.

De accordeoniste heeft haar breiwerkje volgens het programma weggelegd en pakt haar instrument op. Er volgt een liedje met zijn allen en een toegift na ons enthousiaste applaus!

Super de super de super leuk!!!!! 

We zijn er echt met onze neus in de boter gevallen! Prachtig om meegemaakt te hebben!

Na afloop van onze bezichtiging van het Zakkendragershuisje en de mooie voorstelling zijn wij zo'n beetje aan het einde gekomen van onze tocht door Delfshaven met zijn historische uitstraling en warme sfeer.

Een gevelinscriptie in de muren van de panden tegenover het Zakkendragershuisje.

We lopen nu vanuit Delfshaven naar het gelijknamige metrostation. 

Nog een mooie, oude brievenbus!

De brug tussen Delfshaven en de rest van de stad staat even open, maar wij hoeven er gelukkig niet overheen. We zien aan de overkant nog een aparte muurschildering en bij de Coolhaven de Euromast in de verte.

Het pleintje waar de metroingang aan gevestigd is, doet zijn naam Delfhaven als cultuurdrager eer aan:

Als allerlaaste eten we nog even een lekker ijshoorntje bij de MacDonalds tegenover de metro ingang.

Tot de volgende keer!