Op stap met Babette

WANDELING IN HET KRALINGSE BOS OM MIJN MOEDER TE HERDENKEN, 10-09-2026.

Morgen, 11 september, zou mijn moeder jarig geweest zijn. Dan zou zij 103 jaar geworden zijn. Het is vandaag beter weer dan morgen, dus ging ik met pluche beer Leitje op de rug een rondje wandelen in het Kralingse Bos. En natuurlijk een bezoekje brengen aan pannenkoekenrestaurant De Nachtegaal. Daar zijn mijn moeder (en mijn vader ook trouwens) en ik regelmatig neergestreken om lekker te smikkelen!

's Middags brak de zon door. De temperatuur was heerlijk. Echt een oude-wijven-nazomertje! Met al een vleugje herfst! Vlakbij mijn huis stond een grote struik vol besjes, zo vol dat er geen besje meer bij kon!

De damherten in het hertenpark lagen te luieren in de zon.

Doorkijkjes.

Mooie treurwilgen.

We naderden De Nachtegaal. Er zaten mensen op het terras, lekker in de zon of onder de parasol.

We gingen het terras op en namen plaats aan een tafeltje. De kussens hadden het icoon van een nachtegaal naar de naam van het pannenkoekenrestaurant.

Wat hadden wij zin een de pannenkoek! Leitje zocht hem uit op de menukaart.

De koffie kwam er aan met een miniglaasje likeur met slagroom. En een koekje!

Proost mam! We denken aan je! En ook aan pap natuurlijk!

Daar kwam ie! Chocolade, karamel, amandel, banaan en iets leche achig ('Leche' is melk in het Italiaans, ik denk dat het hier iets romigs is). Dit was werkelijk verrukkelijk! De smaken vormden een waar pallet in de mond! En wat is er een uitgebreide keuze op het menu!

In gedachten zag ik mijn moeder eten. Met twinkelende oogjes als teken dat ze het heerlijk vond.

"Lekker is maar een vinger lang", zei mijn opa vroeger vaak.

Tja, de lekkernij is op een gegeven ogenblik echt op! Nog even nagenieten en daarna gingen Leitje en ik nog een lusje maken, de kilootjes van de zoete pannenkoek van zojuist er weer een beetje af wandelen!

Het Fazantenlaantje in, richting Kralingse Plas.

Daar kwam de Kralingse Plas in zicht.

De skyline van Rotterdam.

Op bovenstaande foto, rechts naast het grote gebouw met de hijskraan, staat een dik 'klein' wit gebouw: de medische faculteit. Ik heb het gebouwd zien worden. Destijds was dit één van de eerste wolkenkrabbers vam Rotterdam (Het Witte Huis was de eerste wolkenkrabber). Mijn ouders en ik vonden het een enorm hoog en imposant gebouw. En nu? Ik vind het een dwergje! Een lilliputtertje!

De stad verandert voortdurend van perspectief!

Het grote gebouw rechts is een nieuwkomer. Het staat vlakbij het Stadhuis. Als je er dichterbij staat, dan kan je de details van het gebouw beter zien. Er zit een speelse structuur in en daarom vind ik het een mooi gebouw.

Aan de overkant zijn tenten, want er wordt een festival gehouden. Zo af en toe vindt er nog wel eens zo'n muziekevenement plaats!

Een aalscholver op de paal, zich poetsen, de vleugels drogen en denkend aan een lekker hapje.

Het eerste grote popfestival in Nederland. Het was 1970. Ik kan het me nog goed herinneren. Ik was 12 jaar. We woonden toen nog op de flat in de Alexanderpolder, een wijk die grenst aan het Kralingse Bos. Overal in het bos lagen mensen in de leeftijd van 15 tot 40 jaar, veelal naakt of half naakt op de vele weides, jointjes rokend, stoned. Peace and love. Op een avond laat schrok ik wakker van de muziek uit het bos. zo hard stond het aan. Mijn ouders vonden het maar een onbehouwen, vrijgevochten bende! Ook ik vond het ook helemaal niets! Maar het had wel een vredige sfeer! Dat zeker!