TIEN DAGEN HET PRINSDOM ANDORRA, BUSREIS BOLDERMAN, 30/5/26 - 8/6/26.

Vandaag ging ik deelnemen aan de tiendaagse all inclusive busreis van Bolderman naar het Prinsdom Andorra in de Pyreneeën. Het werd mijn vijfde reis bij Bolderman / Effe Weg (Mijn eerste reis was het eiland Rügen in Noord-Duitsland, de tweede reis was Toscane met het eiland Elba, de derde reis Dresden, de vierde: het Gardameer. Op mijn blog staan eerdere reisverlagen met foto's van Toscane/Elba, Dresden, Gardameer. Om die reportages te zien moet je even - flink! -  naar beneden scrollen!).

Zaterdag 30 mei 2026. Tegen vijf uur 's morgens zette de taxi mij af bij Capelse Brug, de ophaalplaats voor Boldermanreizigers voor Rotterdam. Zo vroeg rijdt er nog geen openbaar vervoer, dus vandaar dat de taxi mij even ophaalde. Een prachtige roze wolk, beschenen door de eerste zonnestralen, was te bewonderen. 

Om kwart voor zes reden we weg, richting Zeeland, een dorpje in Brabant waar alle ophaalbussen uit het hele land samenkwamen. In Het Witte Huis kregen wij een kopje koffie/thee aangeboden en stapten wij over op onze definitieve bus.

En daar stond ineens Michel, onze chauffeur en reisleider! Hij heette ons hartelijk welkom en zette onze bagage in het ruim. Daarna was het even wachten op het vertreksein van de Bolderman medewerkers die met klappers langs de perrons liepen en die ons vervolgens uitzwaaiden.

De reis naar Andorra begon! De kilometers rolden onder ons voorbij: Antwerpen, Lille, Parijs. 

Het was bloedheet! We zaten aan het einde van een hittegolf in heel Europa. Vooral boven Frankrijk en Spanje was er sprake van een hittekoepel. Een hittekoepel is een weerfenomeen waarbij de warmte als een soort deksel over een gebied blijft hangen, omdat de koelere lucht erboven wordt afgesneden en de aarde niet kan bereiken. 

De thermometer in de bus steeg gestaag:

En even later bij Parijs:

Luchthaven Charles de Gaulle. Wij zagen vliegtuigen opstijgen.

Lelijke graffiti langs de weg en gekke moderne gebouwen!

De Stade de France, het bekende grote voetbalstadion in Parijs.

Als je goed kijkt, zie je Montmartre in de liggen, beetje links in het midden, aan de horizon - vaag.

De Seine over.

Met het stijgen van de buitentemperatuur steeg ook het verkeersaanbod! 

Dit is een VIJFBAANSWEG in de ENE richting. En natuurlijk ook een vijfbaansweg in de andere richting - dus een TIENBAANSWEG in totaal! 

En helemaal propvol met langzaamrijdende en stilstaande auto's! Parijs is echt een wereldstad!

Op een gegeven ogenblik hield de stedelijke bebouwing vrij abrupt op en konden we weer lekker door rijden. We zagen weer bossen! 

Hoewel . . .   toch ineens een auto in brand langs de kant van de weg. Wat wil je met zulke temperaturen van tegen de 40 graden!

Na enkele stops kwamen we aan in ons overnachtingshotel in Orléans, helemaal buiten de stad.

Kleine kamers. Maar bed, douche, avondeten en ontbijt waren prima.

Altijd weten de Franse wel een perkje met roosjes of andere bloemen te organiseren!

Michel, onze chauffeur en reisleider.

Michel bereidde de tweede reisdag voor in de richting van Andorra. Ook vandaag gingen we weer kilometervreten!

Het was rustig op de weg - het was zondag! We rouleerden van plaats, dus ik zat vandaag vooraan.

Andorra: nog 130 kilometer!

De bergen begonnen hoger en hoger te worden.

Af en toe tunnels in!

Hoger en hoger! En we zagen de eerste sneeuwresten op de bergen liggen!

De paaltjes met rode (en blauwe koppen) zijn bedoeld voor sneeuwschuivers, hoorden we later van onze plaatselijke gids Diny.

Scherpe haarspeldbochten . . .  Ik was blij dat ik niet helemaal achteraan zat!

De grens tussen Frankrijk en Andorra. Andorra is een vorstenstaatje, dus het hoort niet bij Spanje of Frankrijk. Maar het hoort tegelijkertijd toch ook wel weer een klein beetje bij Frankrijk, want de Franse president is  een co-vorst van het staatje. Het land is ongeveer net zo groot als de provincie Utrecht. Er wonen 86.000 mensen. De hoogste berg is 2.943 meter en het laagste punt is 840 meter.

We zijn in Andorra aangekomen. Een groot skigebied waar veel Fransen en mensen uit andere landen in de winter komen skiën. En natuurlijk komen genieten van gunstige prijzen van sigaretten, alcohol en parfums - en andere dingen. We zouden hier later op deze plek tijdens onze vakantie nog terugkomen om (belastingvrije!) inkopen te doen!

Ons hotel in Andorra, in Massana.

De woestkolkende rivier, de Riu d'Arinsal stroomde langs het hotel. De stroomversnelling maakte veel decibels geluid. Niet echt lekker op je balkonnetje zitten om tot rust te komen dus! Maar als je het raam dicht deed, hoorde je het geluid nagenoeg niet. 

Maar voelde ik het hotel nou een beetje trillen door die stroomversnelling als ik 's nachts in bed lag, of verbeeldde ik mij dat nou?

Het zwembad, dat via een loopbrug over de river met het hotel verbonden was.

De kamer zelf was verder prima en het eten heerlijk. 

Gezicht op de bergen vanuit mijn hotelkamerraam.

Vanuit mijn hotelkamerraam zag ik de woeste waterval in de rivier die zoveel herrie maakte

Er was voor mij als rollatorgebruiker echter één probleempje: ik moest in de gang om naar mijn kamer te komen, een klein trappetje van enkele treedjes af. Er was geen helling of lift op die plek in de gang.

Ik snap niet waarom het zwembad wél via een helling als alternatief voor een trap bereikbaar was en de hotelkamers niet voor mensen met een beperking. Daar heeft de architect niet over nagedacht en dat is jammer! Frustrerend!

Mijn reisgenoten boden heel lief hulp aan. Ik heb dat heel erg gewaardeerd, en dat is het probleem ook niet. 

Het gaat erom dat mensen met een beperking (in mijn geval een LICHTE beperking) niet gehinderd worden door obstakels als trappen waar ze niet op en af kunnen; wij moeten ons vrijelijk kunnen verplaatsen /bewegen ZONDER HULP van anderen! Het zich vrij kunnen bewegen maakt ons gelijkwaardig met de situatie van mensen die zich zonder hulp wél kunnen verplaatsen. Want dat geeft ons dezelfde eigenwaarde als mensen die gewoon kunnen lopen! 

Het is volgens het VN-Verdrag voor de Rechten van Personen met een Handicap uit 2006 de bedoeling dat mensen met een beperking vrij toegang hebben om in gebouwen en in het openbaar vervoer kunnen gaan zonder beperkingen. Dus bijvoorbeeld hellingen als alternatief voor trappen. De gewoon lopende mens heeft geen last van de aanpassingen als helling, maar de mens met een handicap heeft daarentegen een totale of gedeeltelijke vrijheidsblokkade als er geen aanpassingen zijn! Dat is niet gelijkwaardig en die gelijkwaardigheid moet er wél zijn! En die gelijkwaardigheid kan overal met aanpassingen prima gerealiseerd worden!

Nederland heeft het VN-Verdrag voor de Rechten van Personen met een Handicap in 2016 ondertekend en dat betekent dat gebouwen en het openbaar vervoer verplicht zijn om de situatie tussen mensen zonder beperking en mensen met beperking gelijk te schakelen, dus om obstakels als trapjes en dergelijke weg te halen of te zorgen voor een alternatief (zoals hellingbaan). Het zich vrijelijk kunnen bewegen doordat obstakels worden weggehaald, is dus een RECHT voor ons, de minder valide mensen!

Ik heb op internet niet kunnen vinden of Andorra óók dit VN-Verdrag heeft ondertekend. Ik ben bang van niet. Maar ik heb bij boeking van de reis bij Bolderman niets gehoord over dit moeilijke trapje in de hotelgang voor mensen met een rollator. Terwijl ik direct bij boeking duidelijk heb aangegeven dat ik een rollator mee zou nemen. Dit is door Bolderman meteen geaccepteerd op het moment dat ik boekte. 

Als ik wél had geweten dat mijn kamer slecht bereikbaar was door een trapje in de gang naar mijn kamer toe, zonder alternatief als hellingbaan of lift, had ik de reis beslist niet geboekt! Ik heb het ontbreken van deze informatie vooraf door Bolderman dus gemist en dat vind ik frustrerend! En vervelend voor de groep en voor de chauffeur/reisleider!

Ik hoop dat het hotel in staat is om alsnog een alternatief te bieden voor die treedjes in de gang zodat mensen met een (lichte) beperking in staat zijn om vrijelijk, op elk moment van de dag, hun kamer of de lobby te kunnen bereiken. Vooral bij calamiteiten als brand moet men snel en zonder zorgen buiten kunnen komen! 

Ik begrijp niet waarom is er wél een hellingbaan is naar het zwembad en waarom is er geen hellingbaan (of lift) voor het trapje in de gang om naar je kamer te gaan. Ik begrijp deze onlogica werkelijk niet!

Zoals de situatie NU, OP DIT MOMENT eruit ziet, vind ik het hotel niet geschikt voor mensen met een beperking. Ik hoop dat Bolderman dit hotel voor reizigers met een beperking afraadt zolang het hotel voor het trapje in de gang geen oplossing biedt. 

Voor mij is het echter gegaan, al was het flink behelpen. Ik kom in Nederland ook de intercitytreinen in  en ik heb sterke armen om mijn rollator op te tillen. Oefening baart kunst! Maar aangenaam was anders en het vervelende trapje in de gang heeft mij beperkt in mijn gevoel van vrij bewegen. Want als ik gewoon had kunnen lopen zonder rollator, dan had ik vaker gezellig met de groep een drankje kunnen drinken aan de bar in de lobby en dat kon ik nu niet. Ik vond dat erg jammer en frustrerend!

De derde dag: gids Diny komt de bus in om ons vandaag rond te leiden.

Diny is Nederlandse en woont al vele jaren in Andorra. Ze kent het land goed.

We gaan eerst naar een mooi romaans kerkje. 

Andorra heeft nog telefooncellen! Die hebben wij niet meer in Nederland!

We reden verder over de Coll de la Botella en genoten van de schitterende uitzichten. Op diverse plekjes gingen we de bus uit om van het uitzicht te genieten.

Eenzame boom op grote hoogte.

We voelden ons bijna  op de hoge toppen zweven . . . 

Met mij reisden twee beertjes mee, Canario (rechts) en Broekenmannetje (links). Ze zijn meer met mij op reis geweest, onder andere met de Boldermanreis naar Dresden.

Leitje, een andere beer als rugzak, gaat ook vaak met mij mee. Hij is vorig jaar meegeweest naar het Gardameer en vier jaar geleden naar Toscane en het eiland Elba.

Genieten van het uitzicht!

De Bron van Eeuwige Jeugd! 

Veel groepgenoten namen een slokje. Het moet gezegd worden: het is waar dat je je ineens veel jeugdiger voelt!

Naast de fontein was er een BBQ plekje.

Onze gids Diny.

Diny in gesprek met chauffeur Michel.

In Ordino bezochten wij het miniatuurmuseum. Ze hebben daar een fantastische verzameling poppen en flesjes die met de hand worden beschilderd. Er zijn zelfs voorstellingen die je alleen door een microscoop kunt zien. Ongelooflijk dat ze zulke schilderingen kunnen maken! Echt een ambacht!

Flesjes parfum of met wat anders, je kunt het zo gek niet bedenken. 

Bovenstaande foto heb ik door de microscoop genomen. Niet zo'n mooie foto, maar je kunt toch een fijnbeschilderde voorstelling zien. En dan te bedenken dat het object enkele milimeters groot is! 

De volgende dag gingen we naar Spanje, de grens over. Het stadje La Seu d'Urgell.

Bovenop de toren een mooie torenspits! (Foto hieronder).

Charmant raam!

En een creatieve stenen bank.

Moderne erker.

Grappig huis. Het lijkt wel een kleine boerderij - ik kan mij voorstellen dat de hooizolder op de eerste verdieping is.

Bloemenmuur. En hieronder een mooi beeld.

We reden weer verder.

Voetstappen in de sneeuw!

Bus op grote hoogte!

Een waterval die in het meer uitstroomt.

Bij een skigebied horen gondels! Maar die werken natuurlijk alleen in de winter.

Diny nam ons mee naar een oud Romaans bruggetje met een wild kolkende rivier daaronder.

Een dag later. We gingen naar het Spaanse bisschopsstadje La Seu d'Urgell. De bisschop van dit stadje is één van de co-prinsen van Andorra.

We passeerden de grens tussen Andorra en Spanje.

Sofïa was vandaag onze gids. Ze sprak heel goed verstaanbaar Engels. Heel rustig.

We liepen langs het watercircuit van de Olympische Spelen van vroeger. Het circuit is nog steeds in gebruik voor trainingsdoeleinden.

Spannend ritje! Je ziet het plezier aan de gezichten! Je hoorde ze ook gillen!

Mooie straatnamen.

Poes kijkt naar buiten.

Kunst op straat  . . .

Mooie poort.

Gids Sofïa test een emmer die te koop stond.

Mooi fronten van een huizen.

Er was voor de liefhebbers nog een BBQ georganiseerd, maar ik had geen zin in de BBQ. Dus ik heb de hotellunch uit het pakket lekker op een romantisch plekje buiten, bij het riviertje opgegeten. 

De lucht trok dicht en ik hoorde enkele onweerslagen. Dikke druppels vielen naar beneden. Oei, oei! Maar het zette gelukkig niet door. Het was storm-in-een-glas-water, dus de cape ging al heel snel weer uit. Ik had nu de kans om nog even te kunnen blijven rondlopen in het dorpje.

Mooie lantaarn.

Terrasvorming voor landbouw activiteiten, maar het leek me een beetje verwaarloosd. Ook sommige huizen waren in staat van verval. Misschien dat er handige mensen zijn die in staat zijn om het op te knappen . . . . Maar het is een klein dorp met niet zo veel voorzieningen, dus gemakkelijk zal het leven hier niet zijn.

De poezen hebben hier in ieder geval een heerlijk leven. Zo te zien hebben ze een hechte band met elkaar! Ze vinden het wel fijn om te wonen in geheimzinnige oude woningen!

Gids Sofïa in gesprek met Michel.

We stopten nog een keertje bij een groot winkelcentrum. Je kon daar van alles heel goedkoop op de kop tikken vanwege de belastingvrije tarieven, maar ik woon in Rotterdam met wel vijf Action filialen in de buurt, en daar kan je echt van alle voor een prikkie kopen. En meestal (maar niet altijd) tegen redelijke tot goede kwaliteit. Dus ik ben heel vlug het winkelcentrum doorgelopen en ben toen lekker aan de koffie gegaan. Een café con leche voor slechts 1 euro 95! Daar moet je in Nederland echt niet mee aankomen!!!! 

Net toen ik mijn koffie met melk op had, kwam er iemand uit de groep langs. 

"Er zijn buiten lammergieren te zien! Een heleboel! Ik kan niet garanderen dat ze er nog zijn als je naar buiten loopt, hoor!"

Ik vloog naar buiten. En jawel, ik zag ze. Er is er eentje op de foto hierboven (midden boven).

En er zijn er meer op de foto's hieronder (rechts boven: twee). 

Ik heb ze helaas niet groter op de foto kunnen krijgen, daarvoor is mijn fototoestelletje te simpel ondanks de tot 30 keer kunnen vergroten, maar de lammergieren zijn gelukkig wel enigszins te zien.

In totaal heb ik er wel een stuk of vijftien gezien. 

Mijn hele dag was weer goed door zo'n leuke ervaring! En dat alles omdat ik geen belangstelling had voor kopen-kopen-kopen-money-money-money!!!!!!  Hoe leuk wil je het hebben! Ha, ha!

De volgende dag was de dag van het "PLUS PAKKET" voor degenen die die pakket hadden bijgeboekt. En dat hadden alle 44 groepsgenoten! Als eerste programmapunt stond een bezoek aan het Automobielmuseum gepland. Ik heb niet zo veel interesse in auto's, maar toen ik eenmaal binnen was, vond ik het ontzettend leuk! De allereerste auto's tot vlak voor de de fabricage van de moderne voertuigen: je kon de ontwikkeling van de autofabricage heel goed zien. Ik vond het prachtig om te zien hoe mijn grootouders de auto's van hun tijd meemaakten. Wat een grote gevaarten waren dat! 

In twee, drie generaties is er heel veel veranderd! 

Andorra heeft mooie nummerplaten. In het Automobielmuseum is de ontwikkeling van de nummerplaten te zien. Bij alle nummerplaten, behalve de twee allereersten, is de vlag van het land te zien. Daarop staat een mijter van de bisschop van Andorra; hij is co - regeerder van het land. Ook staan er twee koeien op. Leuk!

We stapten weer in de bus en reden naar Englolasters op 1.600 meter hoogte.

We maakten een tussenstop bij de romaanse kerk van San Miguel. 

De volgende dag gingen we naar het skigebied bij de Franse grens. We hadden daar de gelegenheid om belastingvrij inkopen te doen en een beetje rond te kijken. Je struikelde over de supermarkten waar meer dan de helft van het winkeloppervlak bestond uit de verkoop van sloffen tabak, alcohol, parfum en chocola zoals Milka en Toblerone. Aan mij niet besteed, want door het lopen met mijn rollator reis met  minimalistische hoeveelheid bagage: een rugzak waar nét mijn weinige kleren en toiletartikelen in kunnen en die maar net in het mandje van mijn rollator past. Ik kan daardoor tijdens de reis weinig spullen bij kopen, maar ik heb thuis toch alles al en mijn vriendenkring is gelukkig niet veeleisend met dingen die ze perse willen hebben.

Onze bus maar weer eens op de foto!

Ik had het koud gekregen en ging een barretje binnen voor een café con leche.

De bediening was Frans sprekend, maar ik hoorde mensen ook Catalaans spreken.

Het barretje was heel leuk ingericht met koebellen en naïve schilderijtjes.

Op weg weer terug naar de bus moest ik even wachten voor een stoplicht. Ze hebben hier leuke stoplichten! Die doen mij een beetje denken aan de Ampelmänchen stoplichten in het voormalige Oost-Berlijn!

Chauffeur Michel reed de kar met de lunchpakketten naar de bus.

Eén van de groepsleden hielp hem even met het inladen van de lunchpakketten in de bus.

Vandaag kwam Diny weer in de bus. Zij ging ons gidsen naar de Basililica Sanctuary Nostra Senyora de Meritxell, de patroonheilige van Andorra. Naast het oude klooster is een nieuw klooster gebouwd, omdat het oude klooster te klein werd, maar het oude klooster is (gelukkig!) blijven bestaan. De beeltenis van Nostra Senyora de Meritxell staat in het nieuwe klooster.

Maritxell, de patroonheilige van Andorra.

Als ik het uit het Catallaans kan opmaken, is Paus Franciscus hier geweest in 2014.

Het orgeltje.

Nog een mooie plaquette van de oude kapel.

We reden verder.

Als je een beetje fantasie hebt, lijkt het net of hier een kerstboom staat met lichtjes erin!

Weer zo'n "kerstboom"!

Tijd voor een zalige lunch!

Op een informatiebord wordt uitgelegd welke vogels in dit gebied rondvliegen.

Wie nog even doorliep, kwam uit bij dit uitsteeksel (foto hieronder). Mij niet gezien om zo in de lucht te zweven! Het zou niet eens gratis zijn! Ik ben al niet eens de moeite genomen om te gaan kijken! Het uitzicht eerder op het weggetje vond ik al meer dan super mooi! Mooier kan het gewoonweg niet!

Mooi spel tussen wolken, weiden en bergen en eveneens een mooi kleurenspel!

We zaten weer in de bus en zagen de Basiliek van Maritxell boven ons tussen de bomen tegen de bergwand.

Mooi beeld!

De Conseil General van het Prinsdom Andorra. Hier wordt alleen 's winters vergaderd (in de zomer vinden geen vergaderingen plaats, want dan heeft iedereen het te druk met werkzaamheden in de landbouw en dergelijke), Tijdens de vergaderingen worden beslissingen genomen voor het het land. De Conseil General is gehuisvest in een eeuwenoud huis. De keuken is nog intact in de oorspronkelijke staat. 

De vlag van Andorra.

Op de vlag staat de mijter van de Bisschop van Andorra en twee koeien. Gids Diny vertelde dat de koeien oorspronkelijk andersom stonden, maar de koeien met hun achterwerk naar de bisschopsmijter. . . . .  dat kan niet! Dus staan de koeien nu gewoon met hun kop naar de mijter toe gewend!

Mooi tableau's.

De Franse president (Macron dus, anno 2026) is één van de co-bestuurders van Andorra. Van hem wordt verwacht dat hij af en toe naar Andorra komt om mee te beslissen over 'Lands Belang'. Zijn foto hangt in de Conseil.

De andere co-bestuurde is de Bisschop van Andorra. Op de vlag en op de nummerplaten van de auto's wordt hij gesymboliseerd door een mijter.

En ook op het munstuk van twee euro staat de vlag van Andorra afgebeeld met de mijter van de bisschop van het land en met de twee koeien. 

Op de foto hieronder is de foto van de bisschop te zien, die in de Conseil hangt.

De keuken hebben ze in de oorspronkelijke staat gelaten.

Ik heb het regeringsgebouw heel erg mooi gevonden! Wat een gezellige, intieme sfeer in de vergaderzaal! En wat hebben ze de keuken mooi intact gehouden! Ik vond het prachtig!

We liepen verder door de hoofdstad.

We zagen de oude gevangenis (foto boven). Als je diep in het gat kijkt, is de gevangenis nogal Spartaans! De huidige gevangenis is groter, omdat de oude gevangenis te klein geworden was en omdat de huidige tijd natuurlijk ook meer aanpassingen vraagt aan het de moderne huisvestingseisen van de gevangenen.

Mooie ouderwetse fonteinen.

In 1892 deed de moderne tijd zijn intrede in deze straat! En die moderniteit gaat alleen maar met hele grote sprongen vooruit!

Weer tijd voor een café con leche! En een babbeltje met gids Diny!

Voordat we uiteindelijk terugkeerden naar het hotel, gingen we nog even naar een prachtig uitzichtspunt, hoog in de bergen.

De kegeltjes zijn lang en staan loodrecht!

We gingen 's avonds uit! Naar een show met Water en Licht in de hoofdstad Andorra la Vella.

Iedereen stond met zijn smartphone in de aanslag te kijken! 

De lichtshow was mooi, maar een beetje tammetjes! En het duurde kort, nog geen half uur. Ik had er eigenlijk meer van verwacht en ik denk dat de hele groep er zo overdacht. 

De volgende morgen gingen we nogmaals naar de hoofdstad. We konden nog wat shoppen en wat rondkijken. 

Op de plaats waar we gisteravond de lichtshow zagen, staat een kunstwerk dat gemaakt is door de Spaanse surrealistische kunstenaar Dalí. Hij is wereldberoemd door zijn hallucinerende kunstwerken. Dit beeld (hieronder op de foto) is ook nogal bizar en geflipt. 

De rivier stroomt door de binnenstad. Op de oevers staan her en der wat bomen. Ik verbaas mij erover dat de wortels maar in een heel dun laagje aarde staan, want onder het dunne laagje aarde is steen en rots. 

Pluisjes in de bomen.

Duiven zijn er in iedere stad. Een beetje kijken, een beetje zichzelf poetsen, een beetje chancen en dan weer wegvliegen!

In de winkelstraten zijn een soort doorzichtbare schermen geplaatst om het felle zonlicht een beetje te temperen.

Bij café Marticella dronk ik nog een heerlijke café con leche.

Op zondag 6 juni 2026 ving in alle vroegte onze terugreis aan naar Nederland. Twee dagen kilometervreten met een tussenstop in Orléans om te slapen. Het begin van de terugtocht ging door het spectaculaire hooggebergte van de Pyreneeën:

De grens tussen Andorra en Frankrijk.

In het dal beneden hing een mysterieuze mistflard.

Daar doken we de mist in op de weg naar beneden!

De bergen werden hoe langer hoe lager. Na verloop van tijd zagen we alleen nog maar een zacht glooiend landschap, een beetje zoals in Zuid-Limburg.

Nog een mooi kasteel ergens in Frankrijk (foto hier boven).

En op de foto hieronder het Ruimtevaartcentrum Toulouse (CNES). Het is het grootste ruimtecentrum van Europa en het is opgezet in 1968. Er werken 1700 medewerkers. Het is te bezichtigen - het is alle dagen open van 10 uur tot 18 uur. Dit ruimtevaartcentrum is wellicht leuk voor techneuten en kinderen voor een volgende keer als men een keertje die kant op is. 

In Orléans hadden we een ander overnachtingshotel dan op de heenreis. Een prettiger hotel met een aangepaste kamer met een opritje voor de rollator, een ruime badkamer waar eventueel een rolstoel in kan en een krukje bij de douche. Ja, zo kan het dus óók! Ik heb zo'n aanpassing toch echt wel gemist in Andorra, hoe mooi het hotel in Andorra verder ook was!

Een klein beetje jammer van de overnachtingshotels in Orléans was, dat ze gelegen waren op een bedrijventerrein. Na het diner was er geen gelegenheid meer om even de binnenstad van Orléans in te gaan en de beroemde kathedraal te aanschouwen. 

Er was trouwens überhaupt geen gelegenheid om op de reisdagen een leuk mini uitstapje te maken. We kwamen bijvoorbeeld in Frankrijk langs Lille en Tourcoing en in België langs Gent en Antwerpen. Dit zijn werkelijk pareltjes van steden! Op mijn vorige Bolderman reizen hadden we altijd wél even zo'n leuk mini uitstapje. Maar de afstanden in Frankrijk zijn natuurlijk gigantisch en we moesten een beetje rekening houden met het feit dat we binnen een redelijke tijd op de bestemming aankwamen. Begrijpelijk!

We waren prachtige op tijd in het dorpje Zeeland waar wij nog een afscheidsdiner kregen aangeboden. Grote keuze aan gerechten en heerlijk ijs! Maar wel druk en warm binnen!

En toen was daar toch echt het definitieve moment van afscheid nemen van de groepsgenoten. Van Michel, onze chauffeur en reisleider, hadden wij bij de bus al afscheid genomen.

Na het diner stapten we allemaal in onze terugbrengbus en reden in een onweersbui naar huis. En zowaar . . . net boven Rotterdam brak de lucht open en was het droog. Enkele haltes met de metro en het laatste stuk met de bus maar overgeslagen, want ik ben het allerlaatste stukje naar huis maar gaan lopen. Het was wel lekker om even in beweging te zijn na de twee dagen stilzitten tijdens het kilometervreten in de bus! Om 22 uur was ik thuis en daar wachtte de dierenraad met de vele beren mij op. 

Het was een prachtige reis geweest! We hebben veel gezien en de sfeer in de groep was goed. We hebben 3223 kilometer afgelegd!

Ik kan met recht zeggen dat de reis mij verrijkt heeft!