MET TREIN EN BOOT EEN RONDE DOOR NEDERLAND GEMAAKT, 25-06-2026.

Met de trein reisden Leitje en ik op zaterdag 25 april 2026 naar Stavoren, een jaarlijkse tocht met iedere keer een variatie. Dit jaar begonnen we en Friesland en na de overtocht op het IJsselmeer bezochten we Hoorn waar ik heel lang niet was geweest.

Nederland gleed per trein aan ons voorbij in de zachte ochtend tinten; het was nog een beetje bewolkt,  maar de zon kwam snel door. We hadden ruim twee uur de tijd in Stavoren om daar weer eens rond te struinen. 

Stavoren is een oud haven - en vissersstadje met een rijke historie. Het is bekend om "Het Vrouwtje van Stavoren". Van haar is een beeld gemaakt  -  zij kijkt over de haven uit. 

Kunstenaar van het beeld is Pier Arjan de Groot.

Het Vrouwtje van Stavoren is een bekende Friese sage. Het Vrouwtje was een rijke koopmansweduwe die zich een beetje hoogmoedig gedroeg. Zij gaf aan een schipper de opdracht om haar "het kostbaarste goed ter wereld" te komen brengen. 

De schipper ging op weg en na lange tijd had hij "het goud" gevonden in Danzig (nu Gdansk): mooie goudgele tarwe! De arme bevolking was er blij mee, want eindelijk zou er een einde komen aan de honger.

Maar helaas was het Vrouwtje niet blij. Zij verzocht de schipper de tarwe in zee te gooien. De inwoners van het stadje protesteerden, maar het Vrouwtje negeerde de protesten. De tarwe verdween dus in zee. Eén van de inwoners was er getuige van en zei: "U zult voor uw overmoed gestraft worden! Er komt een tijd, dat u zult gaan bedelen!" 

Het Vrouwtje lachte minachtend. Zij nam de gouden ring van haar vingers en wierp het in zee onder het uitspreken van de woorden: "Zomin deze ring nooit uit de zee terugkeert, zomin zal ik tot de bedelstaf vervallen".

Op een dag stond het dienstmeisje van het Vrouwtje vis klaar te maken voor het middageten en schrok zich een hoedje. Want in de ingewanden van de vis vond zij een ring! Zij liet het zien aan haar bazin.

Het noodlot sloeg korte tijd later toe: alle schepen van het stadje vergingen en het Vrouwtje raakte aan de bedelstand.

De voorspelling van de Stavorenaar was dus uitgekomen!

Gelukkig heeft Stavoren daarna wel weer tijden van voorspoed gekend. Tegenwoordig is het nog steeds een prachtig haven - en vissersstadje. Maar Amsterdam, Rotterdam en Antwerpen zijn Stavoren tegenwoordig als grote en machtige haven natuurlijk voorbij gestreefd. Betekenis heeft Stavoren echter nog steeds wel, vooral vanwege de mooie sage, het vriendelijke karakter van het stadje, de geschiedenis, het toerisme en de rustige, intieme sfeer.

De "Visfontein". Dit kunstwerk doet mij net als het beeld van De Vrouwe van Stavoren een beetje denken aan de sage van het Vrouwtje, want het dienstmeisje vond de door het Vrouwtje weggegooide ring in de ingewanden van een vis toen zij aan het klaarmaken was voor een maaltijd.

Hindeloopen in de verte.

Kanaal aan de landzijde van Stavoren.

Mooi pand.

Het St. Odulphuspad is vernoemd naar Odulphus was een Friese monnik/missionaris in de negende eeuw.

We smikkelden van de kabeljouw met frietjes en salade!

Poes kwam ook even kijken, maar we hadden onze vis al op!

De Bep Glasius kwam binnen. Dit is de veerdienst tussen Stavoren en Enkhuizen en is al jaren in dienst. Eerst was er ook nog een tweede schip, de Dr. ir. F. Q. den Hollander. 

De Bep Glasius is vernoemd naar Bep, de echtgenote van de heer Den Hollander. 

De Bep Glasius is in 1965 te water gelaten en sinds 2002 in dienst bij Rederij B.V. Enkhuizen. Sindsdien zijn er nieuwe motoren ingekomen en is het acherschip verlengd met 180 meter om de weerstand in het water te verminderen - dat betekent een lager brandstofverbruik. Ook is er een vuilwatertank op het schip, waardoor er niet meer op het water geloods hoeft te worden.

Om 14:25 uur gingen Leitje en ik aan boord en gingen lekker uit de wind zitten op het achterdek.

De scheepsbel werd geluid: we gingen weg!

Dag Stavoren!

Een nieuwe vlag wapperde trots op het achtersteven.

Zeilen  kijken op het IJsselmeer.

Er stond flinke wind, dus kopjes op de golven!

Enkhuizen in zicht.

De Dromedaris.

We verlieten de Bep Blasius en namen de trein naar Hoorn. We zijn de vorige keren veel in Enkhuizen geweest, dus gingen we ditmaal Hoorn bezoeken, want hier zijn wij heel lang niet meer geweest. 

Hoorn is bekend van de "Stoomtrein-Hoorn-Medemblik". Vanaf het gewone NS perron zagen we de mooie oude locs en treinwagens staan - en even later ook rijden.

Hoorn is oranje aan het kleuren in verband met Koningsdag, aanstaande maandag.

Grappig vignet om aan te geven dat er een oversteekplaats/voetgangersgebied is.

De Grote Kerk.

Mooie panden.

VOC pand!

Standbeeld van J.P. Coen (1587 - 1629). 

Coen was een Nederlands officier van de VOC in de zeventiende eeuw en diende twee maal als gouverneur-generaal van Nederlands Indië; hij stichtte daar de hoofdstad Batavia. Coen maakte de VOC groot.  Sinds de negentiende eeuw is Coen controversieel vanwege het brute geweld om in de Oost de handelsmonopolie op kruiden, zoals nootmuskaat, te verkrijgen. Hij stond aan de leiding van de verovering van de Banda eilanden. Berucht is het Bloedbad van Banda in 1621, met als gevolg: 2100 doden en 1700 lokale inwoners die tot slaaf werden gemaakt. De term 'genocide' mag hier gebruikt worden. Door het Bloedbad van Banda kreeg Coen de bijnaam: "De Slager van Banda". 

Een spreuk van hem luidt: "Wanhoop niet, spaar uw vijanden niet, want God is met ons". 

Het is natuurlijk in onze moderne tijd wel een beetje vreemd dat er voor zo'n "Slager" een standbeeld opgesteld is, dat er een tunnel naar hem vernoemd is en dat er in Amsterdam eveneens een haven is met de naam Coenhaven. In zijn tijd was Coen een belangrijk persoon, maar tegenwoordig wordt heel anders naar hem gekeken. Dat lijkt mij terecht, maar de geschiedenis helemaal uitvlakken kan volgens mij ook weer niet. Men mag best de donkere, negatieve kanten in de geschiedenis van een land vermelden in een taal die luid en duidelijk is!

Koepelkerk.

Herinneringen aan de Tweede Wereldoorlog.

We gingen de boulevard op en keken op het IJsselmeer. Hoorn ligt aan een baai. We zagen het Oostereiland aan de ene kant. En aan de andere kant het enorme gebouw van de schouwburg in de verte. Wat zal het uitzicht over het IJsselmeer mooi zijn als je in de pauze, tijdens een voorstelling, uit het raam kijkt! 

Het pompeuze karakter van het moderne theater hoort wel een beetje bij de VOC mentaliteit!

Er zijn mooie kunstwerken te bewonderen langs de boulevard.

We liepen via de binnenstad terug naar het station.

In verband met Koningsdag, aanstaande maandag, waren diverse plekjes op de straten van de binnenstad al "gereserveerd" met stoepkrijt of afplakband. Zo heeft iedereen zijn plekje veilig gesteld voor de vrijmarkt!

Leitje en ik hebben een geweldig leuke rondwandeling gemaakt door Hoorn.  We hebben genoten!

Tien over zes: het is nog niet zo laat! Mooie tijd om naar huis te gaan - we moesten natuurlijk nog wel van Hoorn nog naar Rotterdam, dus dat is nog best een eindje! Tegen half tien 's avonds waren we thuis.

We kijken terug op een geslaagde dag! Alle programmapunten verliepen volgens planning en het weer was prachtig: zon en blauwe lucht. 

Tot de volgende keer!