INTERVIEW ANJA MEULENBELT IN ARMINIUS ROTTERDAM, 02-02-2026

In  het Arminius Debatcentrum in Rotterdam geeft schrijfster Anja Meulenbelt op 2 februari 2026 een interview naar aanleiding van het verschijnen van haar oeuvre en het verkrijgen van de recente P.C. Hooftprijs. Haar laatste werken zijn Nooit meer is nu, over Israëlisch Kolonialisme en Palestijns Verzet (2024) en Niet van Gisteren, Memoires, maar dan anders (2025).

Het Arminius Debatcentrum is eigenlijk een kerk, maar er vinden ook veel lezingen en debatten plaats. Binnenkort wordt hier ook weer het Rotterdamse Boekenbal gehouden. 

Aan de buitenkant is het centrum majestueus maar het interieur mag er ook zijn, want het oogt heel warm. De Grote Zaal kan veel bezoekers herbergen. Ook de regentenkamer is heel chic met al die foto's van vroegere regenten - wel jammer dat dit vertrek zo weinig open is! De bar is IN de Grote Zaal gevestigd en de koffie is er relatief niet duur: € 2,50.

Anja Meulenbelt is mijn nichtje. We hebben dezelfde grootmoeder, Jet Luber, die getrouwd was met Henk Meulenbelt. Jet Luber was in haar tijd een niet onverdienstelijk schrijfster, die literaire prijzen heeft gekregen. Mijn ouders hebben mij vernoemd naar de hoofdpersonen, Babette, uit één van haar boeken. Jet Luber is overleden in 1962, ik was toen vijf jaar oud, maar ik kan mij haar nog goed herinneren. Als ik aan mijn grootmoeder denk, dan denk ik altijd aan bloemen, omdat zij mij een aantal plantennamen leerde, zoals primula's. Dat haar kleindochter Anja Meulenbelt schrijfster is geworden, heeft Anja dus niet van een vreemde (Tussen twee haakjes, ik heb ook twee boeken geschreven  - meer daarover elders op mijn blog, maar dat terzijde).

Terug naar Anja, zij staat op dit moment volop in de belangstelling door haar vijftig jaar schrijverschap, de publicatie van heel veel boeken en haar sterke inzet voor, onder andere, het feminisme en de Palestijns-Israëlische kwestie. Anja heeft onlangs de P.C. Hooftprijs ontvangen. Daarover was nogal wat ophef ontstaan. Anja vertelde dat zij zelfs korte tijd even moest onderduiken. Haar oeuvre zou volgens de gesettelde literaire schrijvers niet literair zijn en te maatschappelijk provocerend. Anja vertelde dat zij zichzelf ook nooit als 'literair schrijfster' heeft willen zijn. En maatschappelijk geengageerdheid mag toch? Het verkrijgen van de P.C. Hooftprijs heeft haar zelf weliswaar ook verbaasd; ze had nooit verwacht dat zij deze prijs zou krijgen. Maar zij voelt zich bijzonder vereerd! 

In het interview wordt verder ingegaan op de achtergrond van Anja van waaruit haar oeuvre en werkzaamheden zijn ontstaan en die in trouwens tevens in vele andere interviews van de laatste tijd ter spraken zijn gekomen: haar tienerhuwerlijk met een gewelddadige vakantieliefde, haar zwangerschap toen zij nog op de middelbare school zat, haar contacten en vriendschappen met Gazanen in de Gazastrook, haar opstandige gevoelens ten opzichte van haar ouders (Ik wil het volledig anders doen dan mijn ouders), het doorbreken van taboes, haar beijvering voor het feminisme, de zoektocht naar de juiste vormen om het feminisme in praktijk te brengen, het omgaan met de teleurstelling dat de eerste feministische golf is mislukt, maar tegelijkertijd het volhouden om de feministische strijd door te zetten, haar niet aflatende drang om te strijden tegen ongelijkheid op welk gebied dan ook (maar met name op de werkvloer en in relaties): het maakt haar sterk. De ongelijkheid kan volgens Anja alleen opgelost worden door een ander economisch (wereld) stelsel, en dat is volgens haar niet het kapitalistische systeem. Als die gelijkwaardigheid er eenmaal is, dan kunnen vrouwen zich ook optimaal ontplooien en dan kan IEDEREEN zich optimaal ontplooien.

Anja's leus is: "Eerlijk delen en niet slaan!"

Na het intervieuw gaat Anja aan een grote tafel zitten. Op de tafel zijn veel van haar boeken uitgestald en die worden goed verkocht!

Anja signeert consciencieus en met een vriendelijke glimlach op het gezicht haar boeken voor iedereen die één of meer boeken van haar aanschaft. Zij neemt er alle tijd voor.

Ook ik zelf schuifel langs. De Schaamte Voorbij (een oude editie uit 1976 die ik nog in mijn boekenkast had staan) en haar memoires Niet van Gisteren (2025) signeert zij met een glimlach (zie bovenstaande foto). 

Anja is nu 81 jaar. Zij ziet er nog heel erg goed uit en is in alle opzichten heel erg fit. Zij heeft een vriendelijke, rustige uitstraling en heeft een glimlach op het gezicht - ze zit gewoon goed in haar vel!

Ik ben ervan overtuigd dat Anja heel veel betekend heeft  - en nog steeds veel betekent - in het proces van de wereldveranderingen in positieve zin. Soms is het nodig om bepaalde maatschappelijke waarden 

wakker te schudden, anders raakt men ingedut en dat is niet goed. Dat dit wakker schudden van maatschappelijk waardes met een bepaalde kracht en met horten en stoten gepaard gaat, is confronterend, maar uiteindelijk wel heel erg goed! Als je bedenkt dat in 1956 (mijn geboortejaar) vrouwen niet eens een eigen bankrekening mochten bezitten en dat dit nu, 50 jaar later, volkomen geaccepteerd is, is natuurlijk een zéér goede zaak. Anja is in dit veranderende maatschappelijke proces dus een actieve schakel: het is daarom volkomen terecht dat Anja de P.C. Hooftprijs heeft gekregen!

Zoals Anja het zelf zegt: "Eerlijk delen en niet slaan!"

Het was een fijne, harmonieuze avond in een prima sfeer!

De toehoorders waren één en al aandacht en stelden na afloop van het interview veel belangstellende vragen. 

Dank je wel, Anja!

Dank jullie wel, teamleden van het Arminius Debatcentrum, voor jullie liefdevolle en respectvolle ontvangst van Anja en toehoorders!

Tot de volgende keer!

PIANIST FEICO DEUTEKOM TREEDT OP IN THEATER MEERVAART, 01-02-2026.

Op zondagmiddag 01 februari 2026 ben ik toehoorder van het concert dat Feico Deutekom geeft in het sfeervolle Theater Meervaart in Amsterdam ter ere van de 89 ste verjaardag van Philip Glass. De uitvoering staat vooral in het teken van de filmmuziek van de Amerikaanse componist. 

De composities van Glass behoren tot de minimalistische muziek. Het is veelal filmmuziek: heel melodieus en aangenaam om te horen.

Eén van de belangrijkste naaste medewerkers van Glass, Michael Riesman, bewerkte de muziek van Glass voor piano. Feico Deutekom kreeg exclusief toegang om deze Riesmanbewerking op deze dag ten gehore te brengen in Theater Meervaart.

Als wij, concertgangers, de Blauwe Zaal binnenkomen, zien we de vleugel op het podium klaar staan. Het gordijn is geopend en wij hebben daardoor een fantastisch uitzicht op de Sloterplas met de fontein midden in het water; de bussen en trams rijden af en aan langs het theater.

Op onze tickets vragen de medewerkers van Meervaart aan de bezoekers om tijdens het concert zelf niet te fotograferen of te filmen om de andere aanwezigen in de zaal niet te storen. Vandaar dat ik geen foto's heb kunnen maken tijdens het concert zelf; alleen van tevoren, toen er nog niemand anders in de zaal zat, heb ik enkele foto's gemaakt - dan hebben jullie toch een indruk van de prachtige entourage van het theater! 

Feico begint de uitvoering met de Metamorphosen 1 tot en met 4, een werk dat Glass al enige tijd geleden gecomponeerd heeft. Het valt me op dat hij Metamorphose 5 niet speelt, maar de vijfde Metamorphose verschilt met slechts één akkoord van de eerste Metamorphose, dus dat zal ongetwijfeld de reden zijn dat hij de vijfde Metamorphose vandaag niet speelt.

Vanaf het eerste moment dat Feico inzet, word ik meegezogen in de melodieuze muziek. Muziek die klinkt alsof men ademt. Muziek die je in een rustige, harmonieuse situatie brengt. 

Feico speelt de Metamorphosen met een lichte en tegelijkertijd heel sterke touch. Geweldig om te horen! Enkele jaren geleden had ik de Metamorphosen al eens gehoord van de pianist Jeroen van Veen (een ligconcert in het Stadstheater in Vlaardingen). Dat was geweldig, maar ik geef de voorkeur aan de uitvoering van Feico!

Daarna speelt Feico één van de andere composities van Glass voor één van de films. En ook dit keer geniet ik met volle teugen!

We hebben even pauze en genieten van een portemonneeloos drankje: bij de bar leveren we ons muntje in en krijgen een lekker drankje naar keuze - voor mij een chocomelletje!

Dan ga ik de zaal weer in. Verrassing! Want het gordijn is intussen gesloten, dus we kijken niet meer uit op de Sloterplas. De vleugel met rode verlichting bovenop de snaren, staat uitnodigend klaar tegen de donkere achtergrond. Dit geeft een intieme, warme sfeer, een sfeer die uitnodigt tot een rustige concentratie om te luisteren naar wat komen gaat.

Feico komt weer op en legt eerst nog het één en ander uit over de Riesman Files, filmmuziek dat hoort bij het sprookje Belle en het Beest. 

Feico speelt de compositie in zijn geheel. De film zelf heb ik niet gezien, maar ik kan mij door het spel van Feico heel goed inleven in het verhaal. Dat komt omdat de muziek suggestief is, maar ook omdat Feico de muziek zo mooi en inlevend speelt! Als Belle bijvoorbeeld in het kasteel door het Beest wordt verzocht om zich te melden bij het avondeten om zeven uur, dan klinken er ineens zeven tonen: etenstijd! En in de muziek horen wij ineens een serie van zeven luide dezelfde tonen achter elkaar! Je leeft helemaal mee met het verhaal! Feico heeft dit meesterlijk weergegeven! 

Feico krijgt na afloop luid applaus van een enthousiast publiek - publiek dat ademloos heeft zitten luisteren; er weerklonk nauwelijks tot geen gehoest of gekuch, terwijl er in dit seizoen toch best veel gesnotterd wordt!

Feico dankt het publiek voor het enthousiaste applaus met het spelen van een toegift - Metamorphose 5! Daar heeft hij de Metamorphose 5 dus toch nog gespeeld! Een leuke verrassing!

En hiermee is het concert afgelopen en ga ik met het openbaar vervoer terug naar huis in Rotterdam.

Het is een uiterst fijne dag geweest! Ik heb genoten van de muziek, maar ook van de chique, intieme sfeer in Theater Meervaart met het prachtige uitzicht over de Sloterplas vanuit de Blauwe Zaal.

Dank je wel Feico! Dank je wel, team van Theater Meervaart! 

Het is een bijzonder geslaagde middag geweest!

Ik was vandaag heel vroeg in Amsterdam aangekomen, omdat er veel werkzaamheden waren bij de trein en het openbaar vervoer zondagsdienst reed - je merkt het echt dat er bij het busvervoer veel ritten uitvallen door het tekort aan buschauffeurs. Je kunt tegenwoordig niet meer aan van een secure dienstregeling. 

Doordat ik zo vroeg was, kon ik de omgeving van het theater nog even verkennen: het mooie uitzicht op de Sloterplas, het winkelcentrum achter het theater met een keur van winkels, een lekker broodje bij de HEMA, de kunstwerken en de natuur in de omgeving.

Uitzicht op de Sloterplas.

De Blauwe zaal van Theater Meervaart, gezien vanaf de straat.

Er staat een mooie spreuk op de voordeur van het theater: 

"Ne fermez pas                     "Gooi de deur         

la porte                                   niet dicht

ils ne sont pas                         Er is geen

que différents                         verschil tussen

mais tellement                       hen en ons

semblables                             we zijn hetzelfde

humains                                 menselijk

faibles et forts                        zwak en sterk

à la fois"                                tegelijk"

De tekst is van de Corsicaans/Franse zanger en dichter Jean-François Bernardini (1957).

Bernardini maakt Corsicaanse muziek bekender in een veel breder verband dan alleen Corsica zelf. Samen met zijn broer heeft hij een bandje opgericht om de lokale Corsicaanse muziek beter bekend te maken. De zanger/dichter zet zich in voor het behoud van de Corsicaanse cultuur, maar óók voor geweldloosheid. 

De spreuk op de voordeur van Theater Meervaart is een metafoor en doelt op de veranderende bevolking -  de bevolking die op zoek is naar nieuwe vormen van onze samenleving. De spreuk is hierbij een aanknopingspunt. Het is heel mooi dat deze spreuk daarom verschijnt op de deur van een Amsterdams theater, want de inhoud van de spreuk past goed bij de Amsterdamse sfeer!

De spreuk past naar mijn mening ook heel erg goed bij de actuele gebeurtenissen in de wereld: de oorlogsdreiging overal op de aardbol (Gaza, Oekraïne), maar ook de "me-to-beweging", het verzet tegen de hoeveelheid femicides, het optreden van de ICE - agenten in de Verenigde Staten, president Trump die zich opstelt als 'keizer' van de wereld en die zijn invloed wil doen gelden in bijna alle landen van de wereld, president Putin die met grof geweld een zelfstandig buurland binnenvalt: de spreuk van Jean-François Bernardini op de deur van Theater Meervaart is een prachtig statement tegen deze actuele nare  wereldgebeurtenissen.

De spreuk van Jean-François Bernardini is door de grafisch kunstenaar Renée Blom op de ingangsdeur van het theater gegrafeerd op 25-01-2009 in het bijzijn van de dichter zelf en Mevrouw M. Teurling, stadsdeelvoorzitter van Amsterdam-Osdorp.

Kunst op het winkelcentrum achter het Theater - "Schaapjes".

Nog meer kunst in de omgeving.

En natuur!

En een bootje dat een beetje verwaarloosd is: een fijne "losse" sfeer van Amsterdam!

Tot de volgende keer!